De strijd van Catalonië voor onafhankelijkheid

Al sinds eeuwen komen de Catalanen in opstand tegen Spanje. In 1640 bijvoorbeeld verloren ze na een opstand van 12 jaar de strijd tegen de Spaanse overheid. Inde daarop volgende eeuwen behield Catalonië grotendeels zijn eigen wetten. Maar geleidelijk aan begonnen de vorsten toch de lokale wetten aan te passe ten voordele van het centrale gezag. Dit leidde tot verscheidene burgeroorlogen waar Catalonië steeds weer aan de verliezende kant stond en steeds meer van zijn autonomie verloor (Wikipedia, 2017).

In de tweede helft van de 19e eeuw werd Catalonië een belangrijk industrieel centrum. Dit gegeven droeg bij aan de oktoberopstand van 1934 waarin Catalonië zich onafhankelijk verklaarde maar ook deze opstand werd neergeslagen. In 1936 brak de Spaanse Burgeroorlog uit: in Catalonië kwamen in anarchisten aan de macht en voeren een antikapitalistische revolutie door. Daaropvolgend, ‘in 1939 behaalden de nationalisten de overwinning, en de daaropvolgende dictatuur van generaal Francisco Franco was een zware slag voor de regio. Alles wat Catalaans was, of beter gezegd alles wat volgens de dictator niet-Spaans was, was in deze periode strikt verboden. Overtredingen werden zwaar bestraft. Na de dood van Franco in 1975 kwam voor Spanje een einde aan 36 jaar dictatuur. Drie jaar later kreeg de regio weer een sterker eigen cultureel karakter en iets meer politieke autonomie.’ (Wikipedia, 2017)

catalonie

In de huidige tijd werd op 9 augustus 2006 werd een nieuw statuut door de Spaanse regering ingesteld. Sindsdien wordt Catalonië beschouwt als een natie binnen de Spaanse staat. Tegenwoordig is Catalonië een van de drie belangrijkste autonome regio’s van het land, met name door de aantrekkingskracht van Barcelona. Mede daarom manifesteert een beweging naar onafhankelijkheid zich nog steeds luider. Op 12 december 2013 kondigde de Catalaanse regering een referendum over zelfbeschikking aan, Spanje blokkeerde dit referendum meteen omdat het tegen de Spaanse grondwet indruist (Jalta, 2017).

Vandaag de dag lopen de spanningen in Catalonië lopen weer hoog op. De lokale overheid is van plan om op 1 oktober een referendum te organiseren over onafhankelijkheid voor de regio. De Spaanse regering, die de Spaanse democratie vertegenwoordigend, kan simpelweg niet toestaan dat Catalonië zich zomaar afscheidt omdat een meerderheid van alle inwoners van Spanje dat niet wenst. De Spaanse overheid meent dan ook dat het houden van een referendum hierover illegaal is en ‘sturen extra agenten naar de regio om te voorkomen dat het referendum gehouden wordt. De Catalaanse politie wordt zelfs buiten werking gesteld. Dit komt allemaal wel heel repressief over. Het is nog lang geen uitgemaakte zaak dat een meerderheid van de Catalaanse bevolking voor onafhankelijkheid gaat stemmen, maar door zo overspannen te reageren zorgt de Spaanse regering er vooral voor dat het sentiment wordt vergroot’ (Jalta, 2017). Nu lijkt het dan ook voorlopig nog onrustig te blijven.